Niet meer aanpassen aan wat "hoort" maar waar je voor kiest
Ik hou van grappige filmpjes. En ik ben een serieuze coach.
Ik hou van grappige filmpjes. En ik ben een serieuze coach.
Beide zijn waar.
Deze week deelde ik twee filmpjes in mijn stories.
Eén van iemand die met een bezem door een kantoor 'vliegt' —
Losse foto's bewerkt zodat het lijkt alsof ze echt zweeft.
En eén van iemand die een betaalpas als toverstaf gebruikt.
Ik vond ze hilarisch. Ik deelde ze. Met een paars hartje.
En tegelijk plaatste ik een post over
hoe stemmetjes van binnenuit je tegenhouden
om te doen wat je echt wilt.
Over patronen die generationeel worden doorgegeven.
Over de bevrijding van kiezen wat jij echt wilt.
Op dezelfde dag. In dezelfde stories.
Want dat is mijn leven.
En waarschijnlijk het jouwe ook.
· · ·
Wat online vaak ontbreekt
Er is een ongeschreven regel op Instagram
die zegt dat je een bepaald soort account bent.
De serieuze coach met de diepe posts.
Of de luchtige creator met de grappige reels.
De expert met de cijfers en de frameworks.
Of de persoonlijke verteller met de kwetsbare verhalen.
Kies maar. En blijf daarin.
Maar mensen zijn geen niche.
En een dag is zelden één ding.
Op één dag kun je huilen om iets wat je raakt
en tien minuten later schateren om een bezem die vliegt.
Zwaarte en lichtheid wisselen elkaar af.
Verdriet en humor ook.
Online zie je dat zelden terug.
Want veel wat je ziet is gecureerd,
gefilterd op wat professioneel oogt,
of juist op wat bereik genereert.
Het is niet het hele verhaal.
· · ·
De stemmetjes die meekijken
Ik herken ze bij mezelf.
En ik hoor ze bij de vrouwen met wie ik werk.
'Is dat niet te luchtig voor mijn account?'
'Straks nemen mensen me niet meer serieus.'
'Dit past niet bij mijn thema.'
'Wat denken mensen hiervan?'
Die stemmetjes klinken alsof ze over Instagram gaan.
Maar ze gaan over iets anders.
Ze gaan over de vraag of jij mag zijn wie je bent volledig,
zonder je aan te passen aan
wat van een ander wordt verwacht.
En dat is precies de vraag die ik ook stel in mijn werk.
Niet over Instagram.
Maar over de keuzes die je dagelijks maakt.
Over wat je uitspreekt en wat je inslikt.
Over wanneer jij jezelf wegmaakt
om het een ander makkelijker te maken.
Die stemmetjes zijn niet van jou.
Ze zijn overgenomen.
Van een omgeving die zei: doe maar normaal.
Van een systeem dat zei: pas je aan.
Van een vrouwenlijn die leerde: maak je klein.
Het zien waar ze vandaan komen dat is het begin van iets anders.
· · ·
Echt jezelf zijn is niet één ding
Ik ben een coach die werkt met familieopstellingen.
Ik ga met vrouwen naar de diepste lagen van hun systeem.
Naar wat er generaties lang is doorgegeven,
zonder dat iemand het zo heeft bedoeld.
En ik lach om vliegende bezems.
Die twee sluiten elkaar niet uit.
Integendeel.
Het leven is te kort voor alleen maar zwaarte.
Een lach en een traan kunnen afwisselen op één dag.
Zwaarte en lichtheid ook.
Wat ik deel op Instagram is een stukje van mij.
Niet alles. Niet gefilterd op wat hoort.
Maar wel echt.
Zonder (zelf)oordeel of mezelf klein houden.
Want dat is precies wat ik ook bij anderen zie gebeuren
als ze stoppen met aanpassen en beginnen te kiezen:
Er komt ruimte.
Voor wat ze echt willen.
Voor wie ze echt zijn.
Voor een beetje humor op een zware dag.
· · ·
Je hoeft jezelf niet te vinden.
Je mag jezelf herinneren.
En als je merkt dat er stemmetjes zijn die zeggen
dat jij je moet aanpassen, kleiner moet zijn,
of iets niet mag delen omdat het 'niet past' dan is dat precies
waar ik naar kijk, samen met jou.
Niet alleen op Instagram.
Maar in de keuzes die er echt toe doen.
Voel jij dat het niet meer klopt zoals het nu gaat?
Samen kijken wat schuurt, de oorsprong zien,
het doorbreken, en terugkeren in de verbinding met jezelf.
Ik ben er.
